05/08/2011 by marioregueira

A miña mala letra

Lembro que un dos meus primeiros debates sobre o oficio de escritor aconteceu nos meus anos escolares. Encarnizadamente defendía fronte a un compañeiro que ter boa letra non era imprescindíbel para dedicarse ao oficio de inventar historias, de feito era algo bastante superfluo desde o momento no que existían máquinas de escribir e aparellos semellantes capaces de substituír a peor letra do pulso máis inútil por una perfecta caligrafía, comprensíbel universalmente.
Non negarei que eu era parte interesada no debate. En xeral, e até determinado punto da miña infancia, fun un bo estudante que porén tiña unha caligrafía indescifrábel e espantosa. O tempo que non precisaba para repasar as leccións empregábao en copiar moldes de letras e en tentar enfiar as liñas dos escritos o máis paralelas posíbeis entre si. Case sempre era un fracaso. Os meus intentos asemellábanse á teima coa que tentara, en distintos momentos da miña vida, ser un bo debuxante. Eu, que proviña dunha familia cunha sólida tradición no debuxo amateur, era incapaz de domear os útiles nas miñas mans. Dalgunha forma creo que comecei a narrar levado pola frustración de ser incapaz de pintar cadros como facía unha boa parte da miña familia. E por suposto, negaría sempre de forma tallante a relación da narrativa con calquera dependencia de tipo gráfico que non puidese resolverse coa axuda dunha máquina.

O tempo e o progreso tecnolóxico déronme a razón moito máis aló do que eu imaxinaba, até o punto no que pouco a pouco deixei de empregar a pluma até para aquelas cousas, como a poesía, que pensaba que resistirían calquera tentación de pasar por un teclado. Podería dicir que gañei aquel debate da infancia, a pesar da miña torpeza caligráfica xa van uns cantos libros e poucas incidencias ao respecto na súa xestación e desenvolvemento tiveron que ver coa miña mala letra. Aínda que para ser xustos tamén debera darlle a aquel compañeiro de escola unha parte da razón. Hai un momento ineludíbel para as persoas que se dedican á escrita: o momento de asinar os propios libros. E aí si que volve relucir aquela caligrafía tortuosa, empeorada por algunha lesión deportiva, e terribelmente consciente dos seus defectos. Porén, é ese algo de tortuoso e renegado que hai tamén neses outros debuxos que as palabras de molde tentan crear a través do acto de narrar.

Aínda así, mañá 6 de agosto na Feira do Libro de Coruña tentarei esforzarme. Poden traer o último libro ou calquera outro do que consigan probar a miña autoría.

#Cotidiano#Literatura
3 comentarios

02/08/2011 by marioregueira

Medos e bandeiras

Está moito mellor explicado aquí, onde late unha paixón polo baloncesto que eu nunca fun capaz de desenvolver. Porén o contexto é moi doado de explicar. Corre o ano 1990 e a selección iugoslava, unha das mellores do mundo nese momento, disputa en Arxentina o que é, sen eles sospeitalo, o último mundial de basket que xogarán como unha nación unida. Porén, e aínda que o ambiente do seu país comeza a ser tenso, os rapaces da selección só pensan en gañar ese mundial, cousa que logran nunha final histórica contra a lenda viva que representa a selección soviética. Nun momento dos festexos, segundos despois do final, o xogador de orixe serbia Vlado Divac, descobre nun dos afeccionados que o rodean algo que o desgusta: unha bandeira independentista croata. Divac sácalla das mans ao seu portador e acaba por ciscala no chan. Segundo contan na ligazón de arriba, e segundo contan no documental Once Brothers, a relación entre Divac e o seu compañeiro croata Drazen Petrovic remata por virtude deste pequeno feito. Só un ano despois Eslovenia proclama a súa independencia e comeza, pouco a pouco, e por capítulos, unha das grandes traxedias do final de século en Europa. Petrovic e Divac acabarán xogando en seleccións distintas. A barbarie, porén, non se limitou a esa rivalidade civilizada que teñen as confrontacións deportivas, nin a perda das seleccións unidas foi o seu único drama.

Téñense dado grandes debates entre o nacionalismo sobre a lexitimidade dos independentistas croatas, bosnios e eslovenos. Non vou afondar nel. O nacionalismo, como ideoloxía, ten en ocasións unha innegábel carga de sentimentalismo e subxectividade, e como tal é imposíbel facer xuízos dende a distancia. No fondo, o que xera unha boa parte das súas manifestacións é o medo. E isto non é algo necesariamente negativo, o medo, como todo sentimento pode estar xustificado ou ser produto dunha visión da realidade paranoica e deturpada. Os nacionalismos chamados “defensivos” xorden ante a sensación de que a súa identidade está a piques de ser destruída ou que o será co paso do tempo se non traballan na consecución de máis graos de autogoberno que lles permitan preservala. Os nacionalismos de Estado, ou centralistas, xorden, polo contrario, do medo á disgregación ou a perda de peso político. Sobra dicir, que os exércitos e aparellos xurídico-administrativos dos que dispoñen os segundos fan que na maior parte dos casos os seus medos sexan infundados, ou auto-xerados como fin para manter unha posición ofensiva, máis rendíbel politicamente.

Non sei se o feito de que Divac, no ano 90, se sentise ameazado por unha bandeira independentista croata era unha paranoia ou non. A guerra que seguiu e as ensinanzas da historia déixanme pé para concederlle o beneficio da dúbida, a lexitimidade do medo, que non do xesto irrespectuoso co símbolo nacional dunha minoría do seu propio país. Sei porén, que o grao de paranoia para sentirse ameazado por unha bandeira asturiana no contexto do Estado español de comezos do século XXI si que procede dunha paranoia xigantesca, pantagruélica, ridícula e preocupante. Paranoias como tantas outras, que nos dan máis medo, e que nos fan pensar a tantos que é o que facemos aquí e se non sería mellor continuar o camiño sós.

#Activismo e resistencia#Cotidiano
Comentarios desactivados en Medos e bandeiras